Biblioteka N.O.C.

Wydanie III

Wydanie I (oryginał) oraz III opracowane przez Materiosa Dragoniusa, wydanie II w postaci wieloksięgu za sprawą Noys.

Autorzy

Zwierzchniczka
Arche Alice Cormwell

Mistrz pióra
Snorri

Nadworny poeta
Illtuen

Literat wrót
Galahad

©2013 NOC ~ Prawa autorskie do tekstu: Moria

~ Spis treści ~

Historia klanu: 4
Nasza wielka wyprawa: 8
Rozmowa przy kuflu: 30
Morio, Ojczyzno moja: 58

I. Historia klanu

kuźniach rozlegał się donośny dźwięk młotów uderzających o kowadła, metal poddawał się pod naporem uderzeń krasnoludzkich kowali. Kształtował się w piękne napierśniki, hełmy i broń białą. Złotnicy zdobili wytworzony oręż. Natomiast kowale run nadawali mu magicznych właściwości. Tak było kiedyś...
Miarowe uderzenia kilofów niosły się echem przez wąskie korytarze. Górnicy wydobywali mithril. Minerał był później poddawany obróbce, bądź sprzedawany. Tak było kiedyś...
Gorzki zapach wyśmienitego piwa roznosił się wokół gorzelni. Produkowano tu najlepszy krasnoludzki browar słynny na wszystkie krainy. Tak było kiedyś...
Aż nadszedł dzień zagłady naszego kró-

lestwa. Zdradziecko zaatakowani, broniliśmy się dzielnie przed falą zielonoskórych. Odpieraliśmy ataki hord orków, goblinów i trolli. Najeźdzcy odbijali się od muru tarcz krasnoludzkich wojowników. Jednakże mimo zaciekłości z jaką się broniliśmy, nasze siły malały. Oddawaliśmy pola i cofaliśmy się coraz bardziej pod naporem wroga. Nasz wódz wyznaczył mnie i kilku młodzików, abyśmy wycofali się poza obszar walk i ruszyli po pomoc. Z bólem serca opuszczaliśmy naszych kamratów i nasz rodzinny dom. Po tygodniu marszu dowiedzieliśmy się, że miasto padło. Wraz z nim nasze nadzieje na powrót z odsieczą. Wszyscy nasi bracia polegli.
Dość długo tułaliśmy się po świecie, bez żadnego celu. Wiedliśmy awanturnicze życie, pełne karczemnych bójek. Nasze topory i młoty bojowe były do wynajęcia

dla każdego szlachcica, który miał mieszek wypchany po brzegi złotem i klejnotami. Trudniliśmy się głównie ochroną karawan.
Pewnego dnia w gospodzie zaczepił nas kupiec z Elancji i zaproponował dość lukratywną ofertę, ochronę karawany podążającej do Tuzmer. Zgodziliśmy się bez namysłu. Tak rozpoczął się nowy rozdział w naszym życiu. Tuzmer było gwarnym, portowym miastem, pełnym sklepików, kupców z pełnymi sakiewkami oferujących pracę, kurtyzan zaczepiających napotkanych przybyszów z dalekich krain oraz złodziei czających się za każdym zaułkiem i tawern pełnych marynarzy. W jednej z nich usłyszeliśmy opowieści o mieście Ograbar-Dun oraz o królestwie Margorii, w których to żyły krasnoludy. Nasze serca zabiły mocniej po usłyszeniu tych wieści. Nasi pobratymcy mieszkali w tej krainie.

Postanowiliśmy niezwłocznie odnaleźć te miejsca i poznać krasnoludy zamieszkujące Margonem. Powróciła również pamięć o utraconym domu. Poprzysięgliśmy zemstę na zielonoskórych.
Tak oto rozpoczął się nowy rozdział w naszym życiu, pełen przygód, heroicznych czynów i walk z orkami i goblinami. Osiedliliśmy się w Starych Ruinach nieopodal miasta Ithan. Skąd często prowadzimy wyprawy wojenne przeciwko orkom ze Zburzonej Twierdzy. Nazwaliśmy swój klan Moria, aby oddać cześć naszym poległym kamratom.

II. Nasza wielka wyprawa

Spisana Snorriego ręką, pod bacznym okiem
Arche Alice Cormwell

edwie dostrzegalny błysk grotu połączony ze złowróżbnym świstem świadczył dobitnie o tym, że nie znajdują się w puszczy sami. Natomiast strzała, która utkwiła między bosymi stopami krasnoluda jedynie to potwierdziła. Szelest liści, trzask uginających się gałęzi i dźwięk naciąganej cięciwy - wszystko to denerwowało przywódcę Morii.
- Złaź stamtąd albo porobię to drzewo razem z Tobą! - huknął purpurowy ze złości karzeł, wymachując przy tym wojowniczo toporem.
- Rzućcie broń i bez żadnych sztuczek - zalegającą cisze przerwał rozchichotany głos napastniczki, po czym wypuściła

kolejną strzałę, która przecięła niebo i wbiła się miedzy palce Snorriego. - Nie ociągaj się.
- Lepiej jej posłuchaj, nie należy do zbytnio cierpliwych - towarzyszce zawtórował czysty, melodyjny półszept, należący zapewne do przedstawicielki rasy elfów, ten jednak nie roznosił się echem, a więc przeciwnik musiał ukrywać się wśród gęstych krzewów, niedaleko grupki poszukiwaczy przygód. Liczba rozbójniczek zwiększyła się do dwóch. Nie oznaczało to jednak, że lada moment nie zrobi się z nich czwórka, a potem dwudziestka piątka.
dzierżyły oręż pewnie, gotowi do walki. Grimgor, trzymający się na tyłach, ukradkiem naładował kuszę w zatrute bełty; wytężał wzrok usiłując odnaleźć przeciwniczkę wśród gęstych koron drzew. Dwójka młodych berserkerów - Heser oraz Lojo - przyjęli postawę

bojową; oni z kolei poszukiwali skrytej nieopodal elfki. Grannor, stojący ramię w ramię z przywódcą, w napięciu zacisnął kłykcie na rękojeści swojego topora. Uformowany z wojowników okrąg stanowił pierwszą, a zarazem ostatnią linię obrony dla postaci znajdujących się w środku. Młoda adeptka magii - Vanielle poruszyła się niespokojnie i wyciągnąwszy rękę przed siebie przerwała gęstniejącą atmosferę.
- To tylko dziecko - szepnęła w kierunku dowodzącego krasnoluda, po czym zwróciła się do napastniczek - Nie chcemy walki.
Małoletnia akolita bogini Aneli z Nithal potrafiła okiełznać gniew najbardziej zapalczywego krasnoluda. Dlatego też Snorri z grymasem na ustach opuścił broń, a następnie kiwnął głową w kierunku pozostałych, aby i oni to uczynili. Pozwolili się rozbroić nie wie-

dząc, czy przeciwniczki zrobią to samo. Niepewność narastała w duchu każdego z wojowników, Vanielle jednak stała niczym posąg z dłonią wciąż uniesioną ku górze. Zapadło głębokie, niepokojące milczenie liczone w kilku uderzeniach serca.
Spomiędzy wysokich na sześć stóp krzewów wyłoniła się kobieta i z gracją godną księżniczki postąpiła ku grupie poszukiwaczy. Była niezwykle smukłą postacią o sięgających do ud, rdzawych włosach spomiędzy których wystawały spiczaste uszy - za lewym kryły się trzy drobne listki głogu. Krucha posturka obcej okryta była szatami stworzonymi z liści ostrokrzewu; delikatnie powiewały pomimo braku wiatru wprawdzie nikogo to nie zadziwiło, bowiem wydawać się mogło jakby w kobiecie krył się pewien mistycyzm. W delikatnych, szczupłych dłoniach dzierżyła łuk z napiętą strzałą

- teraz skierowaną w ziemię. Stojąc od dłuższego czasu nieruchomo, ponownie się poruszyła czyniąc krok na przód. Skłoniła się nisko.
- Zwą mnie Calen Han, pochodzę z Elenduru - melodyjny głos wypełnił narastającą ciszę. - Przyjmijcie me przeprosiny. Szlaki są pełne przeróżnych stworów i zbirów, nie wspominającą o szerzącej zamęt srebrzystowłosej kobiecie. Myślę, że wiecie o kogo chodzi.
Młoda kapłanka skinęła jedynie głową na znak zrozumienia i opuściła dłoń. Trzask gałęzi przerwał wymianę uprzejmości pomiędzy półelfką, a podróżnikami. Druga z atakujących zeskoczyła na ziemię wykonując w powietrzu przewrót. Kucając wciąż mierzyła strzałą w Gryzonosa, pomimo zawartego przed chwilą sojuszu. Powstała, ale nie opuściła broni biorąc

teraz na celownik Grimgora. Mierzyła niewiele ponad sto sześćdziesiąt centymetrów, niezwykle chuda i mizerna postura nadawała jej cechy typowe dla elfów. I chociaż zdawała się o wiele bardziej zręczna od towarzyszki, nie posiadała nic z rasowej gracji. Twarz skrywała pod głębokim, lnianym kapturem.
- Opuść broń, wariatko.
- Jesteś głupia jak stary, drewniany chodak Calen - warknęła dziewczyna tupiąc nogą. - Jaką masz do diabła pewność, że ta banda cudaków nie poderżnie Ci gardła? - zapytała z nieukrywaną pogardą, po czym skierowała swe słowa w stronę przywódcy grupy - Kim jesteście?
Krasnolud rwał się do odpowiedzi. Akolitka go uprzedziła.
- Jesteśmy Morią.

Przerażającej większości ludzi nazwa niewiele by powiedziała, w tym wypadku okazała się wystarczającym powodem, aby dziewczyna opuściła łuk, a następnie cofnęła strzałę.
- Niech mnie piorun strzeli, zdejmij z głowy ten worek i przedstaw się. Lubię wiedzieć z kim mam do czynienia - burknął rozkazująco krasnal, wreszcie dopuszczony do głosu. Nie minęła sekunda, a oberwał otwartą dłonią prosto w potylicę od Grimgora. Zmieszał się nieco, jednak nic więcej nie powiedział. Dziewczę, chociaż z e skrywaną niechęcią, zsunęła z głowy kaptur. Zebranym ukazała się niezwykle blada, naburmuszona twarzyczka, która swym wyglądem przypominała bardziej dziecko niżeli dorosłą kobietę. Włosy koloru kasztanów, związane w luźny koński ogon spływały po plecach i znikały pod ciemnym płaszczem.

- Nie mam imienia, brzydalu -mruknęła wojowniczo, mierząc się z krasnoludem wzrokiem. Kolor tęczówek młokosa był doprawdy niespotykany - matowy ametyst. Wojownik zauważył coś jeszcze, a mianowicie po obu stronach głowy dziewczyny oprócz dwóch cieniutkich warkoczy kilka kosmyków włosów sterczało w stronę różną od pozostałych kudłów. Wyglądały niczym uszy jakiegoś zwierzaka, dodając przy tym dzikości.
- To ci dopiero numer, królik - odparł mężczyzna, po czym roześmiał się gromko. Jednakże wesołość szybko zniknęła z jego oblicza gdy dostrzegł pewien, z pozoru nieważny szczegół. - Tfu, na psa urok! Długoucha! - splunął pod nogi półelfki. Uspokoił się dopiero po kolejnym kuksańcu, którego tym razem wymierzył Granoor. Tak naprawdę krasnolud wyolbrzymiał całą sprawę,

bowiem uszy dziewczęcia były ledwie dostrzegalnie spiczaste i stanowiły mierną podróbkę elfich.
- Troglodyta - rzuciła prowokująco, jednocześnie obracając w palcach strzałę wsunęła ją do kołczanu na plecach. Kłótnia zapewne rozgorzałaby na dobre, gdyby Calen nie uprzedziła krasnala.
- Gdy ją spotkałam, przedstawiła się jako Arche. Sądzę więc, że możemy używać tego miana - zwróciła swe nieskazitelne lico w kierunku przywódcy kontynuując. - Nie musisz nas szykanować za pochodzenie, bowiem nie miałyśmy wyboru. Być może pokrzepi Cię myśl, że jedynie w części nasza krew zbrukana jest elfią.
- Otóż to - przytaknęła towarzyszka, łypiąc gniewnie w stronę grupy poszukiwaczy. - Prawdę mówiąc tyle mam wspólnego z elfami, co ty - krasnoludzie - z pięknem. Nazywam się

Alice Arche Cromwell, zwana również Bezimienną. Przybyłam tu zza morza. Kraina środkowa, prefektura Seishuu, Hagi.
- Nie pleć, kurduplu - burknął Snorri, nie mając zielonego pojęcia co to za miejscowość. - Zdaje się, że mamy wspólny cel . Zapowiada się interesująca walka, zwłaszcza, że nienawidzę wszelkich, magicznych pomiotów - splunął raz jeszcze, jednak czując na sobie spojrzenie towarzyszy dodał. - Oczywiście nie licząc Ciebie Vanielle i Ciebie Pawlio. Jak zamierzacie odnaleźć czarownicę?
- Spokojnie, ona na pewno nas znajdzie.

Nie mieli pojęcia jak prawdziwe były słowa Alice.
Ku niezadowoleniu brązowowłosej, zaczęli wspólną wędrówkę. Postanowili rozpocząć poszukiwania od przetrzaśnię-

cia każdego skrawka lasu. Nie musieli długo czekać. Z każdym krokiem mgła wokół nich gęstniała, zawężając pole widzenia. Nagłe, nienaturalne ochłodzenie pojawiło się znikąd i szybko przykuło uwagę grupy awanturników. Stanęli. Szron pokrył zieleń traw, siadł na okolicznych drzewach zamieniając je w lodowe rzeźby. Raptowna fala zimna uderzyła w wojowników, powalając Varduma i Ivisa. Pozostali zdążyli paść na ziemię, mimo to chłód przeniknął ich do szpiku kości powodując znaczne obrażenia. Młoda akolitka czym prędzej wycofała się na tyły i rozpoczęła inkantację modlitwy do swej bogini. Pawlio szybkim ruchem sięgnął po złocisty proszek z mieszka przytłoczonego do pasa. Włożył go do warg, a resztki roztarł w rękach. Kule ognia - jedna, za drugą - wystrzeliwały z jego ust oraz dłoni, odbijając się od

magicznej bariery. Półelfki zręcznie posyłały deszcz strzał w kierunku, z którego nastąpił niespodziewany atak. Wtórował im w tym Grimgor, wystrzeliwując, zawierające truciznę, bełty. Ivis powoli podnosił się z klęczek, wspierając się na dwuręcznym mieczu, wciąż był oszołomiony nagłą falą energii. Jego kompan wił się w konwulsjach obok na ziemi.
- Nie łamcie szyku! - rozległ się rozkaz jednego z krasnoludów, jednak ryczący wiatr utrudniał komunikację i sprecyzowanie właściciela głosu.
- Do boju kamraci, za Morię! - okrzyk bojowy berserkerów zmobilizował pozostałych. Okazał się na tyle donośny, że zdołał przebić się przez huk i zapewne dotarł aż do samego Mythar.
Tętentowi bosych stóp akompaniował brzdęk poruszającego się w pełno- płytowej zbroi z mithrilu Granoora.

Pomimo wagi, jaką musiał posiadać ów pancerz wraz z tarczą i toporem beczułkowata postać poruszała się dość zwinnie. Utworzyli zwartą linię uniemożliwiając dotarcie do łuczników oraz magów. Oczekiwali w napięciu.
- Nadchodzi Srebrzystowłosa. - wyszeptała Bezimienna naciągając trzy strzały na raz. Pozostałą dwójka poszła w jej ślady, wymieniając przy tym zaskoczone spojrzenia - nie podejrzewali dziewczyny o tak doskonały słuch.
Zgodnie ze słowami Alice, na tle mlecznobiałej mgły pojawił się zarys smukłej sylwetki. Płytkim, chrapliwym oddechom drużyny towarzyszył odgłos kroków, które powoli stawały się coraz bardziej natarczywe. Aż w końcu ustały, bowiem w odległości pięćdziesięciu jardów pojawiła się postać o popielatych włosach. Ciemnoniebieska szata łopo-

tała na wietrze przyprawiając o dreszcze. Pomimo odległości szkarłat oczu obezwładniał przeciwników i zasiewał ziarno strachu w duszy najodważniejszego. Niewiasta w milczeniu skinęła dłonią, a niewidzialna siła powaliła na ziemię dwóch berserkerów, osłupieni nie zdążyli zareagować. W ślad za nimi padli Vardum oraz Ivis. Przygniatani do ziemi z trudem łapali oddech, zupełnie jak gdyby sama grawitacja była przeciwko nim. Twarz przeciwniczki tworzyła nieprzeniknioną niczym maskę. Krzyżując ręce, uniosła je ku górze. Szeptała w niezrozumiałym dla nich języku, po czym wskazała palcem na Granoora. Opancerzony, szarżujący na nią krasnolud stanął raptownie w bezruchu, zmrożony zaklęciem. Strzały i bełty, które nieustannie były wystrzeliwane w jej kierunku, zapalały

się pod wpływem kolejnego czaru szybko wyrecytowanego przez Pawlia. Mimo to nawet nie drasnęły przeciwniczki. Walczący poczuli nagły przypływ sił witalnych - to błogosławieństwo Aneli zaczynało działać. Nikłe słupy światła przedzierały się przez gęstą mgłę powiększając pole widzenia. Vanielle, pogrążona w jasnym świetle, nie zaprzestała swych modłów. Pozostały na polu bitwy krasnolud, zręcznie unikając lodowych strzał, zbliżył się do czarownicy na odległość broni. I chociaż wykonywał toporami zamaszyste, potężne cięcia, żadne nie było w stanie się przebić przez magiczną barierę jaką była otoczona kobieta. Uśmiechnęła się pobłażliwie; znudzona wysiłkami przeciwników machnęła dłonią. Rozpętało się prawdziwe, lodowe piekło. Zacinający, twardy śnieg ugodził w Snorriego odpychając go na

kilkanaście jardów. Śnieżyca dotarła również na tyły grupy powalając wszystkich na ziemię.
Nie damy rady! - krzyknęła Calen odwracając wzrok na bok w poszukiwaniu drugiej półelfki. Odnalazła ją dopiero po kilku sekundach, zasypaną niemal całkowicie śniegiem. Ruszała się. Stanowiła brązową plamę wśród białego puchu. Kasztanowe włosy łopotały na wietrze. Calen zauważyła, że towarzyszka usilnie szuka czegoś na plecach, zsiniałą dłoń przesuwała po plecach do kołczanu. Zdrętwiałe palce zacisnęły się na grocie. Strzała jednak nie przypominała poprzednich, wśród sypiącego się z zawrotną prędkością śniegu można było dostrzec pochodzące od niej nikłe światło. Runy. Chociaż pojawiła się szansa na zwycięstwo, to przeciwstawienie się lodowemu pod-

muchowi sprawiło Alice niemałą trudność. Dopiero gdy poczuła silny chwyt na plecach zdołała utrzymać się na kolanach. To Grimgor pomagał dziewczynie zachować równowagę. Nieustannie drążącymi rękoma wyciągnęła przed siebie broń, kalecząc sobie dłonie naciągnęła cięciwę, a grot strzały skierowała nieco powyżej celu. Wpadające do oczu płatki śniegu uniemożliwiały dokładnie namierzenie przeciwnika, mimo to wypuściła strzałę, która przecięła mlecznobiałe niebo. Oboje z krasnoludem przetoczyli się dalej pod wpływem odrzutu i wciąż działającej śnieżycy.
Nie wiedzieli czy Bezimienna zdołała trafić przeciwniczkę, bowiem ryk wiatru zagłuszał całkowicie jakiekolwiek odgłosy. Dopiero gdy zamieć zelżała, a następnie zniknęła całkowicie, mieli pewność, że strzała pokryta runami

trafiła siejąca grozę kobietę. Minęło kilkanaście minut nim ktokolwiek się podniósł, wciąż ogarnięci strachem, przemarznięci woleli tkwić w bezruchu. W końcu Vanielle powstała, pośpieszyła z pomocą Ivisowi oraz Vardumowi. Calen zajęła się magiem oraz berserkami.
- Niesamowite, przeżyliśmy spotkanie z Kochanką Nocy... - wyszeptała do siebie brązowowłosa. Grzęzła w topniejącym pod wpływem promieni słońca śniegu. Leżała na plecach; palcami ściskała kurczowo łuk nie wierząc, że przeciwnik padł martwy.
- Dobra robota, króliku - rzekł uradowany przywódca. Poczłapał do spoczywającej na wznak dziewczyny i pomógł jej stanąć na nogach. Wyszczerzył do niej swoją paskudną, pokrytą bliznami i tatuażami gębę. Jego uzębienie przypominało planszę do

szachów - co ząb to przerwa. Zaśmiał się rubasznie, po czym, całkiem nieświadomy swej siły, klepnął ją po plecach. W jego mniemaniu był to przyjacielski gest w stosunku do towarzysza broni, ale dziewczynie zabrakło tchu. Instynktownie odwinęła się strzelając krasnoludowi prosto w pysk. - Z tobą zdecydowanie jest coś nie tak - burknął pocierając dłonią po policzku. Zawtórował mu śmiech pozostałych i grymas na licu Alice.
Podreptał niezdarnie do zwłok przeciwnika, który sprawił im tyle kłopotów. Z nieukrywanym obrzydzeniem sięgnął po dłoni kobiety i trzymając jedynie za palce ściągnął skórzane, niemal czarne rękawiczki. W tej samej chwili ciało czarownicy zmieniło się w proch, a wiejący ze wschodu wiatr rozsypał pył w powietrzu.

- Trzymaj malutka - powiedział wciskając prezent w pokaleczone dłonie. - Cuchną magią, ale z pewnością Ci się przydadzą.
Uśmiechał się. Chociaż czy można było mówić o uśmiechu na tak szkaradnej gębie? Skinąwszy głową przyjęła podarek. Nie założyła rękawiczek, wcisnęła je w kieszeń skórzanych spodni. Poczuła nieokreślone ciepło zlokalizowane gdzieś w okolicach serca, szybko je jednak odrzuciła zmierzwiwszy kasztanową grzywkę.
- ... skoro najgorsze mamy za sobą - usłyszała dołączywszy do towarzyszy. - Zmierzamy do Tuzmer, może zechcecie nam towarzyszyć? Z pewnością znajdziemy pracę, tam zawsze poszukują takich jak my - zaproponował Grimgor szczerząc się do Calen. - W Sosnowym Odludziu oczekuje nas Tetusetva, wasz pobratymiec.
- Z rozkoszą przystaniemy na ofertę.

Przyznam, że ciężko narzekać z wami na nudę - odparła pogodnie rudowłosa półelfka, zupełnie jakby walka sprzed paru minut nie miała miejsca, a rany zniknęły.
- Odpadam - miłą atmosferę zakłóciły słowa Alice. Kilkadziesiąt par oczu spoczęło na sylwetce łuczniczki. Wytrzymała ich spojrzenie, po czym złożyła niski pokłon wyrażając tym nieopisaną wdzięczność. Następnie, nie zwlekając odwróciła się i ruszyła w przeciwnym kierunku. Nim jednak odeszła wykonała pewien przedziwny gest - zupełnie tak jakby niedbale zasalutowała - Mam wrażenie, że nasze drogi przetną się niejednokrotnie. Zróbcie coś z lodowym posągiem Granoora. Tymczasem, bywajcie.

Rzekłszy to, zniknęła między liśćmi wysokich na sześć stóp krzewów.

III. Rozmowa przy kuflu

Autorstwa Arche Alice Cormwell

iech mnie aniołowie w rzyć kopną, czego szukam w tym zawszonym mieście? - nie zdając sobie z tego kompletnie sprawy dziesiąty raz zadawała to samo pytanie od trzech kwadransów. Siedziała całkiem samotnie w cieszącej się niechybnie nie najlepszą sławą gospodzie o wdzięcznej nazwie "Pod posępnym czerpem". Eder od niepamiętnych czasów było epicentrum plugastwa i niegodziwości, miejscem gdzie zbierały się największe szumowiny. Nie dziwił nikogo więc fakt, że nikt przy zdrowych zmysłach nie zapuszczał się do tego osieroconego przez bogów miasta nie mając ku temu wyraźnych powodów. Ona nie wiedziała dlaczego akurat w tym miejscu znowu

marnotrawi cenny czas, nie była również szalona - chociaż nierzadko ludzie obracający się w jej towarzystwie mieli zgoła odmienną opinię.
Tkwiła pogrążona w milczeniu. Gdy wchodziła do budynku karczmę odwiedzało niewielu gości - kilku stałych bywalców i trzech ludzi, których sklasyfikowała jako nowych. Chociaż po chwili zastanowienia odkryła, że ci cudzoziemcy wcale nie muszą być obcy. Istniało przecież pewne prawdopodobieństwo, że nie pamiętała po prostu ich szkaradnych gęb. Z resztą, nawet jeśli byli nieznajomymi, to stwierdzała z dużą dozą pewności, że niedługo się stąd wyniosą, a kapitan Kreig zaopiekuje się ich wątpliwym majątkiem. Słyszała charakterystyczny, cichy dźwięk tasowanych za półścianką kart i nieodłączne szepty, które równie dobrze mogły okazać się pijacką pa-

planiną Cinusa siedzącego pod ścianą niewiele ponad dwadzieścia jardów dalej od zajmowanego stołu. Zaraz jednak jakby wszystkie dźwięki ucichły i słyszała jedynie własny płytki oddech.
Cisza. Wdech. Cisza. Wydech. Cisza. Wdech. Cisza. Wydech. Wdech. Nie, jednak najpierw cisza, a następnie wdech i głośny odgłos wypuszczanego z westchnięciem powietrza. Potem nie nastąpiła cisza. Za to z głębi sali nadciągnął lodowaty podmuch wiatru, który owionął nagie kostki kobiety. Zareagowała natychmiast.
- Co to do diabła! Obora, wieprze?! - wrzasnęła w przypływie niepohamowanej agresji jednocześnie wychylając się zaledwie na sekundę zza półścianki po to, aby obelga trafiła pod właściwy adres. Zupełnie jakby w następstwie rozległ się trzask zamykanych drzwi i mroźny powiew

zniknął równie szybko, co się pojawił. - No, nawet gnidy mają anioła stróża - warknęła rozdrażniona, aczkolwiek zadowolona z efektów własnego działania. Powróciła do swego poprzedniego zajęcia - tj. celebrowania urojonej ciszy. Ułożyła wygodnie podbródek na niewyheblowanym należycie blacie i z lubością przymknęła powieki starając się wyłączyć ze świata rzeczywistego. Nie zwracała uwagi na nasilające się rozmowy, ani nawet na stukot kilku par butów o kamienną posadzkę, które niewątpliwie świadczyły o zbliżającym się towarzystwie. I istotnie, nie zdążyło bowiem minąć pięć minut, gdy grupa ludzi stanęła przed wielkim stołem zajmowanym przez jedną, jedyną osobę, która jeszcze chwilę temu zwała w ich stronę. Niezwykle mizerna postać uparcie starała się ignorować nowoprzy-

byłych i nie raczyła nawet odwrócić się w ich kierunku.
- Znowu zalewasz mordę Bezimienna? - niski głos zmącił trwającą pomiędzy nimi ciszę, a zaraz po tym zawtórował mu gromki śmiech pozostałych. Nie należał on jednak do tych śmiechów, które miały na celu poniżyć kogoś. W chwili krótszej niż wdech i wydech razem wzięte szeroki stół zawalony licznymi butelkami oraz zardzewiałymi kielichami ugiął się delikatnie pod naporem nowych kufli i dzbanów. Następnie blat zatrząsł się i rąbnął dziewczynę prosto w czoło gdy obsiadało go pięć, może sześć osób. Zdążyła jedynie wrzasnąć i już chciała się zamachnąć na najbliżej siedzącą osobę, gdy ów najbliżej siedząca osoba klepnęła ją jowialnie po plecach tak, że po raz drugi tego wieczoru zaliczyła bliskie spotkanie z meblem.

- Kompletnie skretyniałeś przez te kilka dni krasnalu! - krzyknąwszy obróciła się naprędce w kierunku mężczyzny. Jegomość oczywiście był nieco większy i bardziej muskularny niżeli dziewka, niemniej jednak nie przeszkadzało to zasypywać kompana obelgami. Jego usta rozciągnął szeroki, pełen aprobaty uśmiech, który następnie zmienił się w tubalny śmiech.
- Wcale nie, kurdupelku - odrzekł skinąwszy na towarzysza ręką, który już rozlewał do naczyń złocistobarwne piwo.
- Właśnie, że tak.
- Właśnie, że nie.
- Właśnie, że tak. I mordę to ma krowa, troglodyto - fuknęła ostrzegawczo wymachując mu palcem przed nosem, który zdawać by się mogło był tyle razy złamany, że stał się bezkształtny. Zsiniałą, od kurczowego zaciskania,

dłonią przysunęła w swoim kierunku kielich wypełniony do połowy czerwoną cieczą i bezpruderyjnie wlała pozostałą zawartość do gardła. Dopiero teraz - nieco już zamglonym wzrokiem - ogarnęła pozostałych. Była ich zaledwie piątka, razem z nią tworzyli jedną drugą tuzina. Całkiem dobrze się składało, bowiem przy ławie znajdowało się jedynie sześć stołków, a nie miała pojęcia czy Cień zajmujący za nią stolik nie miałby nic przeciwko straceniu krzesła spod tyłka. Przetrząsała pamięć w poszukiwaniu imion obecnych tyle tylko, że alkohol krążący we krwi i szum w głowie skutecznie to utrudniał, dlatego też przynajmniej próbowała przypasować wybiórczo przypomniane miano do właściwej osoby. Tuż obok siedział prostacki, a zarazem wyjątkowo dziwaczny krasnolud imieniem Snorri Gryzonos, w zasadzie był on pierwszą

i ostatnia osobą, którego nazwiska nie zapomniała. Naprzeciwko zasiadł najbliższy przyjaciel nieokrzesańca Grimgor oraz jego sobowtór Granoor. Tego drugiego nazywała Sobowtórem tylko ze względu na niewiele różnice się imiona. O róg obskurnego stołu opierała się dobrze znana, rdzawo włosa Calen - jedna z nielicznych przedstawicielek płci pięknej jakie przyszło jej poznać od czasu, gdy zaczęła przystawać z tą bandą cudaków, jednocześnie pasowała do nich prawie tak samo jak pięść do nosa (i w żadnym wypadku nie myślała tu o nosie krasnoluda). Przeniosła wzrok na ostatniego gościa, który nadal stał rozlewając obecnym piwo korzenne. Jego imię pamiętała dokładnie...
- Ullutenie! - ...chociaż pamięć miała ulotną i niezwykle krótką. - Skoro nie spoczywasz na swej zacnej rzyci miejże litość i podsuń butelkę wina do mnie -

to rzekłszy skinęła w jego kierunku ręką chcąc zwrócić na siebie uwagę.
Wprawdzie był to kompletnie zbędny gest, bo imię jakie padło z ust dziewczyny zadziałało na młodzieńca wręcz piorunująco. - Mam-na-imię-Illtuen - wycedził przez ciasno zaciśniętą szczękę, a każde słowo przypieczętowywał uderzeniem butelki o lepki blat stołu. Niemniej jednak brązowowłosa niekoniecznie przejęła się drobną pomyłką. Zupełnie niczym szaleniec uśmiechała się szeroko podstawiając czarę pod strumień rubinowej cieczy, która powolutku wypełniła naczynie po sam brzeg. - Jestem pierwszą osobą, którą poznałaś nim jeszcze zdążyłaś opuścić łajbę w Tuzmer. Jestem pierwszą osobą, którą poznałaś spośród nas, a mimo to ciągle, ciągle, ciągle i ciągle nie jesteś w stanie zapamiętać jednego, prostego imienia.

Czy taka kasztanowa pokraka posiada w ogóle rozum?
- Co to? Kości? To takie skomplikowane - odgryzła się zabierając kielich zanim butelka powróciła do pionu. Niewielka ilość wina wypłynęła na niezwykle brudny stół dając początek nowym, kleistym plamom. Chłopak nie odezwał się więcej, westchnął jedynie wyrażając tym samym pełne politowanie dla towarzyszki. Zasiadł w końcu za stołem i pogrążył się w prowadzonej od kilkunastu minut rozmowie pomiędzy Grimgorem oraz Granoorem, którzy efektywnie gestykulowali nad kuflami. Kobieta nazwana na początku Bezimienną zwróciła swe rozpromienione lico w kierunku żłopiącego piwo krasnoluda. - Powiedz mi troglodyto, czym właściwie jest Moria do której rzekomo przynależę?
- Moria?

- Rzekomo przynależę? - zawtórowała przywódcy milcząca dotychczas rudowłosa.
- Tak, Moria. Tak, rzekomo przynależę. Wydawało mi się, że to ja zadaję tu pytania.
- Wydawało Ci się, kasztanowa pokrako - swe trzy gorsze wtrącił Sobowtór naśladując przy tym wprawnie oburzony ton Illtuena. Wraz z kompanem chichotał tak długo dopóty Szybkie Ostrze nie zgromił go wzrokiem. Dziewczę machnęła na nich jeno dłonią dając im jednocześnie do zrozumienia, aby się przymknęli. Twarzą wciąż zwróconą ku Snorriemu oczekiwała na odpowiedź.
- Moria była miastem, z którego pochodzę wraz z Granoorem oraz Grimgorem, kurdupelku - odparł mierząc się wzrokiem z kobietką. Pociągnąwszy z naczynia wielki haust

browaru jął kontynuować. - Miastem handlowym, kuźniczym, rzemieślniczym, a przede wszystkim górniczym malutka. Serce grodu znajdowało się kilkaset jardów pod ziemią w wydrążonych przez krasnoludy jaskiniach. Swego czasu Moria zajmowała pierwsze miejsce na rynku dostawców mithrilu oraz orihalconu. Wytworzony w naszych kuźniach oręż umiejętnie wzmocniony przez runy potrafił oprzeć się zgubnemu wpływowi czasu i służyć przez wieki swym właścicielom, a nawet wnukom.
- Jeżeli nie łżesz wartałoby było zainteresować się organizacją wyprawy do tegoż zakątka, myślisz? - biorąc przykład z towarzysza pociągnęła solidny łyk ze swego kielicha. Spodziewała się nieokrzesanych wiwatów i szalonego wręcz entuzjazmu ze strony kamratów, miast tego jednak spotkała się

z grobowym milczeniem i wytrzeszczem oczu półelfki oraz Szybkiego Ostrza. - No?
- Czyść swoje spiczaste uszy kasztanowa pokrako, bo chyba niezbyt uważnie słuchasz - nieoczekiwanie milczenie przerwał młodzieniec stukając znacząco paznokciami w blat stołu, nie otrzymawszy wszelako ni słowa skruchy od mieszańca pociągnął wątek. - Nie bez przyczyny mówi się o Morii w czasie przeszłym.
- Zamknęli kramik?
- Nie bardzo - wtrąciwszy się Calen pokręciła znacząco głową.
- Przenieśli interes?
- Pudło dziewczątko - spór zakończył potężny krasnolud sięgając po dzban z piwem. Uzupełnił kufel do samej krawędzi, po czym przeniósł wzrok na brązowowłosą. Chłód szarych tęczówek wywołał marsz dreszczy po plecach

dziewczyny i cisnął w zapomnienie szeroki uśmiech rozciągający się jeszcze sekundę temu na brzoskwiniowej twarzy. - Miasto upadło w czasie oblężenia przez menażerię orków, goblinów i trolli. Zniszczyli owoce ciężkiej pracy wielu rodów. Pogrzebali pod gruzami mnóstwo, do dziś, zapomnianych technik wyrobu rynsztunku.
- Co za czasy nastały, żeby trupy, miast leżeć na cmentarzu, żywych ludzi nachodziły? - mruknęła pytająco otrząsnąwszy się z nietrwającego dłużej niźli pół sekundy zaskoczenia i na powrót wpadając w wieczorny marazm.
- Nie rusza Cię to? - ozwał się chrapliwy głos Granoora, który od dłuższego czasu jedynie przysłuchiwał się opowieści przywódcy.
- Bynajmniej. Więc?
- Nie pamiętam, aby mnie grzebali

i w niczym nie przypominam umarlaka - odparł odkrywczo Snorri.
- Poza gębą - wtrąciła pokpiwająco. - Skoro Morii nie ma, to co wy tu robicie? Spruliście z pola walki? - dodała, potem zamilkła. Pokryty bliznami mężczyzna uśmiechnął się przelotnie traktując słowa kobiety z chłodną rezerwą. Cała szóstka zajmująca stolik na końcu sali w pełnej synchronizacji opróżniła swe naczynia z trunków. Przez kilka minut w czasie których kufle oraz kielichy były uzupełniane rozpoczęta historia tkwiła niedokończona.
- Nasz wódz wojenny wyznaczył mnie oraz kilku młodzianów, w tym tą dwójkę - rozpoczął na nowo w tym momencie wskazując podbródkiem siedzących naprzeciwko kompanów - cobyśmy gonili po posiłki. Tydzień maszerowaliśmy do sąsiedniego hrabstwa nim jednak tam dotarliśmy

i zorganizowaliśmy pomoc Moria zmieniła się w ruinę i nie było co ratować.
- Nie mieliśmy dokąd wracać. Zaczęliśmy prowadzić koczowniczy tryb życia. Przenosiliśmy się z wioski do wioski, z miasta do miasta, z hrabstwa do hrabstwa trudniąc się najemnictwem - kontynuacją opowieści zajął się teraz przyjaciel Gryzonosa, Grimgor. - Po kilkunastu miesiącach trafiła nam się naprawdę opłacalna robota. Jakaś kanalia z Elancji...
- Wywalił mnóstwo pieniędzy za ochronę karawany zmierzającej do Tuzmer. Majętny, atoli cymbał straszny, bowiem przemieszczaliśmy się po strzeżonym trakcie handlowym - skwitował króciutko Sobowtór przerywając przyjacielowi.
- W każdym bądź razie, piękniś przyczynił się do odnalezienia

Ograbar-Dun. Nasza obecność tu to czysty przypadek spowodowany wygodą i brakiem elementarnej wiedzy burżuazji. Ot, calutka historyja - zakończył Grimgor i wraz z pozostałą dwójką krasnoludów umoczył gębę w szerokim kuflu. Brązowowłosa nie wydawała się mimo to zadowolona, stukała paznokciami w oblepiony słodkim winem stolik wyraźnie czymś zaintrygowana.
- Skończona z was banda kretynów. Nie ma czegoś takiego jak zbiegi okoliczności - odburknęła wydymając usta. Odchyliła się delikatnie na krześle i podpierając wygodnie kark ramionami balansowała niebezpiecznie na dwóch nogach krzesełka. Illtuen z jawną niechęcią przytaknął dziewce, z kolei Calen będąc zazwyczaj przezorną siedziała cichutko zwilżając wargi w mdlącym płynie.

- Istnieje. Nie istnieje. Aliści musisz przyznać, że ktoś pokierował naszymi liniami życia w tym kierunku - odparł gromko Snorri odstawiając na miejsce dzban wraz ze szklanym naczyniem.
- Chyba, że w bogów również nie wierzysz Bezimienna - zasugerowała długoucha spoglądając na nią kątem oka. Zapytana wydała z siebie przeciągły pomruk, a twarz przeciął arogancki uśmieszek.
- Nie pomyliłaś się elfi potomku. Nigdy nie byłam zbytnio religijna, a to co widziałam na wojnie kazało mi zwątpić w boski plan - ku zaskoczeniu Calen słowa kasztanowłosej potwierdziły jej przypuszczenia. Mówiąc to zataczała opuszkiem palca okręgi na krawędzi kielicha. Przypatrywała się beznamiętnie siedzącemu po lewicy młodzieńcowi, niemniej jednak zaraz zwróciła wzrok na powrót w kierunku

zobojętniałej gęby krasnoluda. - Zatem wiem czym jest Moria, a właściwie czym była - sprostowała znacząco odchrząknąwszy. - Wciąż nie wiem za to dlaczego tu jestem? - cisza liczona w minutach zapanowała przy szerokim stole. Dopiero dźwięk stukotu wydany przez krzesło dziewczyny postawione wreszcie do pionu przerwało milczenie. Nie myśląc nad konsekwencjami palnęła się w czoło otwartą dłonią zupełnie jakby właśnie coś zrozumiała. Natychmiast tego pożałowała, bowiem siniak wywołany w skutek dwóch spotkań z blatem dzisiejszego wieczoru pulsował teraz bólem - Cholera! Że też wcześniej się nie zreflektowałam. Niech mnie któraś pokraka oświeci co banda cudaków podobna wam szukała w Andarum? Dlaczego do diabła od kilku miesięcy ciągacie mnie ze sobą po wszystkich, możliwych dziurach tego

hrabstwa?
- Dobre pytanie. Ba! Nawet pytania. Grimgor śpieszy Ci odpowiedzieć -pokiwał zachęcająco głową Sobowtór i trącił łokciem towarzysza, który niczym drewniany galion zastygł w jednej pozycji, przez kilka niezwykle długich sekund nawet nie oddychał wstrzymawszy powietrze w płucach.
- O... o czym ty gadasz psubracie przebrzydły - wymruczał przez zęby kompan odetchnąwszy ciężko. Kątem oka zgromił Granoora, który zwrócił na siebie uwagę Bezimiennej. - Calen.
Chędoż się - odfuknęła nie zamierzając przebierać w słowach i czym prędzej uniosła wzrok ku bielącemu się sufitowi, aby przypadkiem nie natrafić na pytające spojrzenie drugiej kobiety w sześcioosobowym towarzystwie.
Cała zaistniała sytuacja niezwykle poruszyła przywódcę Morii, który

najpierw kręcił się na drewnianym stołku usiłując znaleźć dogodną pozycję, a następnie roześmiał się gromko próbując rozluźnić napiętą niczym cięciwa atmosferę. Niestety próba okazała się całkiem daremna. Bezimienna miała nieodparte wrażenie, że towarzystwo chce wyprowadzić ją z równowagi, a krążący w krwi alkohol jedynie potęgował to złudne uczucie. Była naprawdę zła.
- Między Bogiem, a prawdą malutka znajdujesz się tu gdzie się znajdujesz tylko dlatego, żeś kurdupel niewyglądający na więcej niżeli szesnaście wiosen - nie nadużywając dłużej cierpliwości Gryzonos odpowiedział na nurtujące ją pytanie. I można by powiedzieć, że cała zagadka została rozwiązana w mniej niż pół-chwilę, jednakowoż uzyskana wiadomość nie satysfakcjonowała

dziewczyny. Zmrużone dotąd lekko ukośne oczy zmieniły się teraz w ledwie widoczne szparki, które powoli omiotły ryczących ze śmiechu zgromadzonych. Dłoń jeszcze przez chwile spoczywała na zardzewiałym kielichu, po czym jęła przesuwać się subtelnie po nieheblowanym blacie stołu. Zatrzymała się napotkawszy pożądany przedmiot - nieodkorkowaną, zgniłozielona butelka jednego z tańszych win w karczmie "Pod posępnym czerpem".

Potem gospoda zamieniła się w istne pole bitwy.

Wszelkie prowadzone dotychczas rozmowy zostały skutecznie przekrzyczane przez brązowowłosą półelfkę, która krzycząc "Ty psia łajzo!" poczyniła imponujący zamach flaszką wypełnioną trunkiem. Niczym obu-

ręcznym mieczem wykonała cięcie wymierzone precyzyjne w ogolony łeb krasnoluda siedzącego po prawicy. Ku zaskoczeniu atakującej wykonał zręczny unik. Butelka trafiając w powietrze zachwiała równowagę oponentki, szyjka wyślizgnęła się z rąk i krzyki ustąpił miejsca hukowi tłuczonego szkła oraz czegoś ciężkiego zwalającego się na ziemię. Sekundy w czasie których trwała pseudo-walka w niewytłumaczalny sposób przyśpieszyły w takimi stopniu, że tylko dwie pary oczu zdążyły to zarejestrować. Do koncertu hałasów dołączył trzask łamanego krzesła oraz dwóch ciał padających na wybrukowaną kamieniem podłogę. Snorri bezskutecznie usiłował zrzucić wierzgającą nogami we wszystkie strony kobietę. Gryzła, drapała i rozdawała kuksańce na ślepo. Jeden nawet trafił w zbyt blisko znajdującą się kostkę Calen.

- Na miłość boską niech ktoś zabierze tego dzikusa! - półelfka podniosła alarm patrząc na dwójkę osłupiałych kompanów. Z czego jeden - Illtuen przyglądał się szarpaninie krasnoluda z młokosem, a drugi - Grimgor obserwował znokautowanego flaszką Granoora. Widząc bezczynność towarzyszy huknęła w ramie drugiego krasnoluda. - Ruszaj rzyć. Wykrwawi się tu biedaczyna i będzie trzeba go chować razem z tymi, gdy już się pozabijają - zarządziła ponownie otrzeźwiając kompana ciosem w ramię. Wspólnymi siłami wynieśli nieprzytomnego zza półścianki, a potem zniknęli na piętrze. Tymczasem Gryzonosowi udało się strząsnąć z siebie Bezimienną i lekkim kopniakiem odesłał ją w stroną pozostałego samotnie młodzieńca, który pochwycił w żelaznym uścisku szamoczącą się półelfkę. Zmordowany

krasnolud rozsiadł się na krześle wcześniej zajmowanym przez brązowowłosą i niczym niewzruszony wychylił resztki piwa ze swego kufla.
- Chochlik jeden. Niby takie chuchro, a potrafi się lać niezgorzej od Granoora - rzekłszy to kiwnął z uznaniem głową i klasnął pojedynczo, co nieco udobruchało wstawioną dziewkę. Młodzian rozluźnił uścisk upewniwszy się przedtem czy dziewczę zaniechało kolejnych prób ataku na przywódcę Morii. Kopnięciem posłał jej jeden z drewnianych stołków, a sam zasiadł nieco dalej - tak na wszelki wypadek.
- Granoor nie gryzie i nie rzuca się niczym wściekła łasica - odburknął Illtuen.
- Mi to bardziej przypominało królika - sprostował pokryty bliznami mężczyzna zaśmiewając się przy tym tubalnie. Widząc, że brązowowłosa sięga po

jedyną, ocalałą w starciu butelkę wina klepnął ją otwarta dłonią w rękę i podsunął pod nos nietknięte naczynie wypełnione złocistobarwną cieczą, należące zapewne do Calen. - Zupełnie jak ten długouch, wlewasz w siebie ten sok.
- Normalny człowiek nazwałby to winem, troglodyto - burknęła wydymając przy tym usta niczym niezadowolona nastolatka.
- Pleciesz, kurdupelku. Szczyny - odparł i chociaż doskonale zdawał sobie sprawę z efektów przedrzeźniania kompanki, uśmiechnął się szeroko prezentując rząd nie całkiem prostych zębów. Wyprowadziła niezdarny cios w kierunku krasnoluda jednakowoż ten zdołał zrobić wprawny unik i czmychnąć w stronę wyjścia. Zdążył jeszcze usłyszeć głębokie westchnięcie Illtuena, po czym dziki wrzask dziewczyny po raz drugi

tego wieczoru zagłuszyły prowadzone rozmowy. Nie wiedział co konkretnie wykrzykiwała, za to z dużą dozą prawdopodobieństwa mógł stwierdzić, że półelfka nie da za wygraną. Chwycił więc w pośpiechu prochowiec wiszący tuż przy kontuarze i wybiegł na zewnątrz.

« ◊ »
I tak właśnie zakończyła się kolejna eskapada do gospody "Pod posępnym czerpem", która od kilku miesięcy był stale nawiedzany przez gromadkę cudaków z Morii.

IV. Morio, Ojczyzno Moja!

Spod pióra Illtuena
wraz z drobną pomocą Galahada
Kto w przyjaźni wiecznie trwa?
Kto na dudach pięknie gra?
Komu wciąż czupryna płonie?
Komu ogry liżą dłonie?
Kto toporem wściekle macha?
Kto najszybciej wcina ciacha?
Komu pisze ten poemat?
Kto mi ten podsunął temat?
To jest Snorri wielki wódz,
On pomoże wrogów zmóc.

Grimgor zaś przy jego boku,
Stara się dotrzymać kroku.
Jego strzała, ogniem żywa,
Przeciwników wnet przeszywa,
Bowiem w boju on sławetny.

Póki co nadal bezdzietny,
Ale panny mu nie w głowie,
Zaprzątają ją wrogowie!
W imię Morii, klanu swego,
Strzałą dopadnie każdego!

A kto z wiatrem w polu tańczy?
Niczym stado złych szarańczy
Co pustoszy wkoło wszystko.
Wiatr się zrywa, gdy jest blisko...
Tetusetva szybkoręki
Tańczy w rytm swojej piosenki.
Jego miecze jak tornado,
Wszystkich nagle do snu kładą.
Krew na litry się przelewa,
Gdy swą kołysankę śpiewa...

Arche, Bezimienną zwana
Jest w tym klanie mało znana,
Bo tożsamość swą ukrywa.
Naprężona już cięciwa
Na tych co ją zbyt poznali.

Lepiej, by buzię wstrzymali,
Albowiem Arche nie lubi,
Gdy się o niej dużo mówi,
Zwłaszcza, kiedy się plotkuje,
Wtedy strzały nie żałuje.

W klanie nad prawością pieczę
Pełni ktoś ze świętym mieczem.
Granoor, zwany też Legati,
Może nie ma wielkiej klaty,
Za to świetnym jest rycerzem.
Broni wszystkich swym puklerzem,
W uleczaniu obeznany
Leczy swych kompanów rany.
Do pomocy zawsze spieszy,
Co przyjaciół bardzo cieszy.

Na Calen Han przyszedł czas.
Lubi często zwiedzać las,
Lecz to nie jest żadna nowość,
Wszakże spędziła w nim młodość.
Jak na elfkę już przystało,

Liczy sobie lat niemało.
Nikt tego nie wie dokładnie,
O wiek pytać jest nieładnie.
Często wybywa na łowy,
Kwestię mięsa mamy z głowy.

Magia w życiu jest potrzebna.
Nawet tu jest taka jedna
Co lubuje w czarowaniu.
Jest pomocna w gotowaniu,
Bo wychodzi jej to sprawniej.
Mowa o Vanielle, dokładniej.
Magiem jest jeszcze dość młodym,
Więc wyrządza czasem szkody.
Często coś w komnacie płonie,
Ah, te jej niezręczne dłonie!

Znajdzie się też w Morii taki,
O naturze zawadiaki.
Lubi wypić kufel piwa,
Czasami do trzech, w porywach.
Często bójki prowokuje,

Bowiem w walce się lubuje.
Mimo stanu upojenia,
Nie wyzbywa się myślenia.
Silniejszych nie atakuje,
Pewnie wie czym to skutkuje...

Są też tacy fechmistrzowie,
którzy ciągle w swojej głowie
Mają męczące treningi.
Słychać jest tylko dźwięk klingi.
Takowym uczniem jest Heser,
Próżno mówić o nim leser.
Każdą swoją wolną chwilę
Poświęca zwiększając siłę.
Być może któregoś dnia
Będzie najsilniejszym z nas.

Ciemne niebo, błyskawice
Przeszywają okolicę.
To mag Pawlio, gromowładny.
Preferuje byt biesiadny,
Lecz są małe mankamenty,

Bo alkoholu procenty
Powodują czasem burze.
A mag ma w swojej naturze,
Że się denerwuje często,
Wtedy piorun sieje gęsto.

Najdzielniejszym wojownikiem
Vardun jest, zwany złośnikiem.
Wrogów strach paraliżuje,
Gdy ten młotem wymachuje,
Bowiem w swych napadach złości
Łamie oponentom kości.
W swoim życiu widział wiele,
Co widać po jego ciele.
Jak na wojaka przystało
Blizn i ran miał on niemało.

Drugi z czterech wojowników
Zwie się Ivis - mistrz mieczników.
W swojej nefrytowej zbroi
Ochoczo potwory łoi.
Choć jest jeszcze dosyć młody,

Przeżył swoje już przygody.
Ciągneło go do wojaczki
Odkąd bił patykiem kaczki.
I tak Ivis, młodzian silny,
Został wojownikiem pilnym.

W Morii przyboczny się znajdzie,
Który, gdy potrzeba zajdzie,
Ruszy do walki z ferworem,
By rozprawić się z potworem.
Rapsor jednym z pomocników,
Z grupy młodszych wojowników.
Mimo, iż niedoświadczony,
Bijcie wszyscy mu pokłony,
Ma on wszak predyspozycje,
By zająć godną pozycję.

Słońce za horyzont znika,
Atmosferę mrok przenika.
Ciszę przerywa szum liści,
Przez las idą okultyści.
Niosą ofiarę z dziewicy,

Czuć w powietrzu woń żywicy.
Nagle z nieba lecą strzały,
To Ranorin nasz wspaniały!
Posłał deszcz strzał w stronę wroga,
Znów nastała cisza błoga.

Nadszedł czas na ten fenomen!
To paladyn w wersji łomen.
Niech nie zmylą was pozory,
Nie straszne jej żadne stwory.
Z tarczą - trudnym przeciwnikiem,
Toteż zwą ją Tarczownikiem.
Lecz nie ciągnie jej do boju,
Woli w ciszy i spokoju
Delektować się herbatą.
Jak jej nie polubić za to?

Czarny płaszcz i złote włosy
Oraz szmaragdowe oczy.
Cichy krok i zwinne ręce,
Pochodzenie wręcz książęce.
Lecz nikt o tym nie pamięta,

Przeszłość jego już zamknięta.
Kurts rozpoczął życie nowe,
Można by rzecz - nienerwowe.
Życie wśród piękna natury,
Gdzie nie trzeba mu brawury.

Łowca, elfie dziecię lasu,
Mknie przez runo bez hałasu.
Zowie sie Delivor szary,
W boju krwawym jest wytrwały.
Oko bystre, grot mknie w pole,
Kirys pęka, ciało gore.
Po następną strzałę sięga,
W bitce w nim zasługa wielka.
Szary kaptur lico kryje,
Wróg w agonii jak wilk wyje.

Wojownik z dość krótkim stażem,
Żółtodziób, tak się wyrażę
O dość dziwnym charakterze,
Bo na walkę go nie bierze.
Kirasashi, tak nazwany,

Woli spać w karczmie pijany.
Zawsze towarzystwo znajdzie,
Gdy na piwo go chęć najdzie.
Na twarzy wiecznie czerwony,
Jak dobrze, że nie ma żony.

Łuk ze sznurka i patyka,
Jak to przystało na smyka.
Dżinks na imię temu łowcy,
Co go szkolą zawodowcy.
Brak mu jeszcze nieco wprawy,
Ale chodzi na wyprawy
Ze starszymi kompanami.
Lecz nie walczy z potworami,
Bo nikt na to się nie zgadza.
Lepiej, żeby nie przeszkadzał.

Młode oraz gibkie ciało
Niejedno serce złamało.
Urodziwa z niej łowczyni,
Co ją dość niewinną czyni.
W szatę pozorów ubrana

Bywa dość niedoceniana.
Konochi, tak jej na imię,
Porusza się nader zwinnie.
Pomimo młodego wieku,
Wie, jak stłumić dech w człowieku.

Jedni rządzą, drudzy walczą,
Inni piją albo tańczą.
Są też ci, co żyją skromnie,
Uwieczniając im historię.
Illtuen jest skrybą takim,
Co swym piórem stawia znaki
I w ten sposób dzieła tworzy
Licząc, że sławy przysporzy
Morii, swojemu klanowi.
Chwała więc Illtuenowi!