|
9
III. Broń
Jak w każdej sztuce walki, tak i tu, dużą rolę odgrywa używana broń oraz sposób jej wykorzystania. Pierwszym pomysłem było wykorzystanie dwóch gladiusów, o długości 40cm i szerokości do 6cm (dłuższe i szersze egzemplarze nie były użyteczne) . Z racji, że oba miecze miały podobny, mały, zasięg bardzo ważnym była skoczność i wytrzymałość. Nie powinno jednak nikogo dziwić, że styl ten się nie przyjął. Bo choć ataki musiały wyglądać widowiskowo, to jednak do konfrontacji z bronią drzewcową należało mieć naprawdę olbrzymie umiejętności w zakresie fechtunku, a gdy ktoś takowe posiadał, sięgał raczej po długi jednoręczny miecz i tarczę.
Następnie zaczęto wykorzystywać dowolny obusieczny miecz krótki
|
10
(30-50cm) i dowolny (również obu- sieczny) miecz długi (60-70cm). W tym wypadku zasięg szermierza zwiększał się, dając większe pole do popisu oraz pozwalał na konfrontacje z uzbrojonymi w dwuręki i bronie drzewcowe przeciwnikami. Jednakże wszystko zależało od siły osób, które władały dwoma ostrzami. Załóżmy, że taki szermierz chce zablokować atak dwuręcznego potwora o wadze dochodzącej do 2,5kg, przy pomocy swego krótszego ostrza, które ważyło nie więcej niż kilogram, a zazwyczaj około 0,5kg, by następnie wyprowadzić kontratak dłuższym z ostrzy. By wyprowadzić kontratak nie może parować przy użyciu siły całego ciała, a jedynie ramienia. Przeciwnik zaś wkłada siłę całego swojego ciała, oznacza to, że należało włożyć prawie dziesięć razy więcej siły od wroga. Sprawa wygląda-
|
